BiosBardia

O país dos libros en galego

Catro viaxes de Elena Fahlbusch. Capítulo Tres

Damián Guede.

Coche patrulla da Garda Civil.

A terceira e última toma da secuencia 1C deuse por rematada ás once e trece minutos, momento no que Ana pediu silencio para gravaren unha wild track. O equipo era consciente da relevancia que o director lle daba ao son, especialmente aos arquivos de ambiente. A evidencia de que funcionaban como un mecanismo engraxado era a voz coa que a axudante de dirección deu a indicación. Enérxica, pero sen necesidade de ser un berro. E, deseguido, o silencio e a quietude absoluta de todos.

—Serán tres minutos —engadiu.

Non obstante, houbo apenas sesenta segundos de son ambiente. O tempo que transcorreu ata que un coche da Garda Civil interrompía a gravación, dándoa por inservible. Un inspector solicitou falar coa persoa responsable e Roberto acenou para que Ana e Alma o acompañasen.

Estragar a metade da wild track que consideraban necesaria era un atranco salvable, mesmo en cuestión de minutos se a cousa non se estendía demasiado. Pero a alarma mental de Ana botara a soar con forza en canto xirou a cabeza e viu o coche coas luces azuis aparecer deixando un rastro de terra espallada. Era a intuición, ou a tendencia persoal a valorar antes a posibilidade máis negativa, a que operaba ese aviso. A el seguían unha serie amplificcada de posibilidades, todas entorpecedoras e condensadas nunha amálgama dun ou dous segundos.

A morte de Neto foille comunicada ao resto uns minutos despois e o que restaba da media xornada de traballo foi cancelado. Quedaban pendentes de ser avisados de posibles modificacións nos horarios previstos para os días posteriores.

A expresión da emoción provocada pola noticia non foi contida. Ana gustaba de velo como un dos trazos positivos da súa profesión. Era habitual que moitos pensamentos saídos da capa emotiva da personalidade fosen verbalizados en público sen que iso representase un problema. Aquela mañá de domingo houbo moitas apertas necesarias entre un equipo que sentía realmente a ausencia. Neto deixara en poucos días unha pegada visible en todos eles. Unhas horas antes, a súa actitude xenerosa e afable formaba parte da vida do organismo que lle daba forma a Catro viaxes de Elena Fahlbusch. E de pronto iso fora todo.

Bosque chegou un pouco despois de que marchase a Garda Civil. Sentou deseguida con Roberto para valorar as implicacións que a perda tería na película e con eles, segundo o momento, Alma e os respectivos responsables de cada departamento. Ana non participou na reunión ata máis tarde, atarefada atendendo outras conversas e procurando manter baixo control os seus pensamentos. Sabía que necesitaría sentar para comezar a tomar notas e que a transformación destas nunha modificcación do plan de rodaxe levaría horas. Días, realmente.

Tamén intuía que non estaba sendo nada fácil para Roberto. Observábao de esguello e recoñecía unha reacción que xa formaba parte do carácter do director anos atrás. Recibía ánimos, movíase nun espazo reducido do que daba a sensación de non querer saír e falaba pouco. Bosque foi o máis agarimoso con el. Ana pensou que seguramente era quen mellor coñecía o grao do impacto que tería nel unha noticia como aquela. Quedara claro que confiaba en Neto. Na preprodución aludira moitas veces a el da maneira na que un alude a quen estima. Non achegara moitos máis datos ao respecto, non obstante, salvo que dera con el nos Estados Unidos. E que non dubidaba nin un chisco da súa valía, algo que quedaba claro sobre todo na seguridade coa que remitía ao seu labor no filme.

Ana ía dun lugar a outro, dunha persoa a outra, nun intento de impedir que a súa mente lles prestase atención unicamente ás ideas que esta amoreaba nunha sorte de pía en retroalimentación constante. Consolou durante un bo anaco a Olga, a script, con quen parecía que Neto establecera unha relación especialmente cordial. Falou cos maquinistas e cos eléctricos, tamén afectados. Lembrouse fugazmente das culturas que lle dan un lugar esencial á comida nos ritos fúnebres ao decatarse de que boa parte das conversas esa mañá tiñan lugar mentres compartían café ou mesmo arredor da mesa de catering. Maquillaxe e peiteado non paraban de chorar.

Tiña algo distinto, dixo Tania no medio da conversa.

As doce e cuarto. Quería evitar mirar o seu reloxo, pero acababa buscando a hora nos teléfonos á vista dos demais. Merda, dixo polo baixo, sen que ninguén a oíse.

Había unha cousa que estaba na mente de todos, intuía Ana, e que aínda non fora abordado. Cando menos, non na súa presenza, Estaba segura de que para Produción tamén era o asunto esencial e tiña a impresión de que Alma facía igual que ela, evitalo. Resolveu achegarse e encarar o asunto. Roberto estaba sentado con Bosque. Ana levou con ela unha cadeira. Fixo un aceno ao produtor executivo e dirixiuse ao director.

—E Luc?

Este mirouna coa expresión de quen empezaba a sucumbir ante o peso da situación. A súa primeira axudante de Dirección pasou a man polo ombreiro do director, que agradeceu o xesto cunha mirada de afecto. Ana sentiu un lixeiro estremecemento que achacou á primeira vez en vinte anos que ambos se tocaban froito dun xesto de cariño espontáneo e lonxe dos achegamentos socialmente protocolarios.

Preguntouse se aquel sería un estremecemento compartido e de inmediato desbotou ese pensamento.

Roberto seguía en silencio. Foi Bosque quen falou.

—O can está ben. Non ía con el no coche.

—Alégrome.

Arrepentiuse de dicilo en canto lle saíu da boca. Por como soaría. Alegría nun momento coma aquel. E o significado oculto da posible razón da alegría. Que o can seguise estando dispoñible e a película puidese seguir adiante.

—Hai un problema —continuou o produtor executivo—. Está baixo custodia da Garda Civil ata que alguén se faga cargo del. Levarano a unha protectora e posiblemente acabará en adopción.

—E a familia de Neto?

—Unha irmá en Portugal, outra en Francia. Imposible. Alma achegouse e quedou de pé. Bosque volveu falar.

—Neto era quen xestionaba o permiso veterinario para rodar co can. Mentres non teña novo dono non o teremos.

Houbo un silencio. No aire, o problema e o que podía supor. Alma decidía mover o diálogo ao seguinte escenario.

—Opcións? Hai algunha?

—A curto prazo, unha —respondeu Bosque—. Alguén do equipo tería que facerse cargo do can.

—Facerse cargo —apostilou Alma.

—Si. Ou sexa, adoptalo.

Bosque dixo isto último sen demasiada convicción. O ton foi percibido polo resto, que xa empezaba a facerse á idea do obstáculo que tiñan enfronte. De novo volveu o silencio.

Como solución, adoptar un can era improbable. Da noite para a mañá. Non só estaba a relación con el, era incorporalo á vida cotiá.

—Hai unha candidata que sería a dona ideal. E poderiamos seguir coa película desde mañá.

Ana percibiu certa reticencia na maneira en que Bosque dixo aquilo. Un lixeiro sinal de incomodidade, como se non estivese seguro da aceptación que tería a súa proposta. Iso levouna a darse por aludida.

—Eu non podo. Agora non. Imposible. Ademais, vivo nun piso. E non sei o que fará Saúl.

—Non falaba de ti —interrompeuna Bosque.

—Fala de Sofía.

A intervención foi de Roberto. Coa mirada fixa no chan, era difícil discernir se a falta de consistencia era debida á sensación de baleiro ou era máis ben unha disxuntiva ética a que cubría a súa participación na reunión. Ana sentiu vergoña por terse postulado a si mesma e tamén empatizou coa posición do director. Ninguén podía botarlle en cara que fixese o posible por sacar adiante a súa película.

—Alguén o comentou con ela? —preguntou Ana, despois de cotexar a hora.

—Aínda non —respondeu Bosque.

Logo duns segundos de silencio, Roberto mirou para ela.

—Pensamos que quizais poderías intentalo ti —dixo.

Corenta minutos despois, Ana sentaba na bancada para ver os últimos minutos do partido de Saúl. Máis tarde mentiría e diría que estivera alí durante toda a segunda parte.

—Era imposible —comentou Saúl mentres comían—. Na última media hora non había maneira de achegarse.

Ana trataba de indagar no estado de ánimo do seu fillo, sabendo que quería chegar a un lugar non visible na análise interpretativa logo dunha conversa ou mesmo da observación. Tamén sabía que era mellor non incidir no tema e darlle unha resposta que un non admite igual cando vén de fóra. E estar na bancada era estar fóra, sexa cal sexa o parentesco.

Finalmente, non se contivo.

—Non era imposible, fillo. En absoluto. Atacar unha defensa de catro con extremos é unha boa solución, pero eles tiñan un punto débil e unha posición segura.

Saúl mirábaa fixamente, coa expresión de non querer oír o que resta.

—O lateral esquerdo era a súa posición segura. Por iso batías unha e outra vez contra el. Mentres, o seu punto débil libraba.

—Non temos extremo zurdo, xa o sabes —Saúl dixo isto baixando a mirada e pousándoa nun punto da mesa.

—Pois habería que ter un plan be.

—E cal é ese plan be, a ver?

A piques de responder, sentiu a vibración do móbil e leu unha mensaxe de Bosque. Cancelamos a rodaxe luns e martes. Como mínimo. Mañá falamos.

A tarde con Saúl acabou transcorrendo con normalidade. Non era difícil que esta se impuxese despois de ter pasado xuntos a maior parte do tempo nos cinco anos anteriores, pero Ana non deixou de estar alerta na súa compañía. Máis tarde, ese mesmo día e os días que seguiron a ese, preguntouse se era capaz de agochar ese estado de alerta tan ben como cría. De todas formas, non prestaría moita atención, pensou. É un adolescente.

Fixo a segunda chamada a Sofía logo de deixar a Saúl na casa do pai. Foi infrutuosa. Educada, incluso cordial, pero infrutuosa. Sofía non quería ser dona de ningún can, nunca tivera esa pulsión. Esa foi a palabra que usou, pulsión. Entendía que a relación con animais podía ser beneficiosa e non é que albergase medo de non saber moi ben como facelo. Simplemente, non tiña esa necesidade.

Ao entrar na oficina multiúsos da produtora, a mañá seguinte, coincidiu con Urban, que tamén fora convocado. A reunión estendeuse preto dunha hora. Bosque transmitiulle ao resto o nerviosismo co que a produtora afrontaba a posible cancelación definitiva da película, seguramente sen ser consciente de que a súa actitude daba a mesma impresión. A produtora estaba representada por unha muller, pero era Bosque quen falaba por eles. A muller limitouse a tomar notas no seu dispositivo e non abriu a boca. Tampouco falou Roberto. Sentado nun dos extremos dun sofá, mostraba o abatemento e o cansazo dunha situación que parecía facérselle indixesta.

Ana evitou intervir. Sabía que a súa voz debía oírse durante a filmación. Non obstante, sentiu que aquilo chegaba a un punto un tanto delirante. Foi a intervención de Héctor, calado ata entón, a que lle puxo voz á incomodidade que ela tamén experimentaba.

—Estamos falando dun can. E dunha persoa. O resto agardou en silencio a que continuase.

—E que non teño claro se estamos a referirnos a algo máis. Porque se falamos dun can que quedou sen dono, trátase de buscarlle un. Non si? —De novo, silencio. Esta vez, o director de fotografía demorou un pouco máis en seguir—. Dá a sensación de que só haxa unha candidata a facerse cargo do animal —fixo unha pequena pausa—. Aínda que non queira.

Urban e Ana tomaron un café á saída da reunión. Ao director de arte faltáballe información. Recibira os datos técnicos, pero ao incorporarse uns días máis tarde que o resto, todo o relacionado co can e o seu dono éralle alleo. Ana oíra falar moito del. Todo o mundo na profesión o coñecía. Atopouse cunha persoa intuitiva que probablemente estaba facendo un esforzo por permanecer nunha posición observadora. Ao mesmo tempo, a súa parcela parecía ocupar a maior parte do seu interese. Con diferenza, pensou Ana. Urban preguntou que estimación tiña ela sobre a viabilidade do proxecto, dado o punto no que se atopaban. Ela, que non deixou de manter certa distancia de seguridade no que dicía, recoñeceu que quizais o camiño que tomaban as cousas non era o que esperaría.

—Quen sabe se é un camiño sen saída —engadiu.

—Ás veces é difícil convencer algunhas persoas de que no mundo hai cousas máis importantes que unha película —foi a resposta de Urban.

Despedíronse na porta da cafetería, antes de volver á casa e intentar obrigarse a non obedecer o instinto de refacer a organización de algo que posiblemente non sería viable.

Esa tarde envioulle unha mensaxe a Saúl. Está permitido dicir que te boto de menos, verdade?, escribiu. O seu fillo tardou un anaco en responder. Si, puxo el. E a continuación: eu tamén. A Ana deulle igual que fose un “eu tamén” seguramente escrito por corrección social. Leuno varias veces. Pensou en responder cun grazas, pero non o fixo. Uns minutos despois, Saúl escribía de novo. Tranquila, mamá, todo está ben. Ana pensou en que lle gustaría enviar todas as preguntas que tiña para el empaquetadas nunha mensaxe longa. Longa e completa, unha mensaxe coa que dixese todo o que quería dicir e que só puidese ser respondida con sinceridade. Ah, e que fose atendida ao momento. No canto diso, enviou unha soa palabra de dúas sílabas. Vale, puxo. Xusto nese momento o móbil avisaba dunha mensaxe de Roberto.

Canto che levaría refacer a organización da rodaxe? Seguimos adiante??

Si.

Pois uns días. A poder ser, unha semana.

Retomamos pasadomañá. Vaia!

Non hai outra opción.

Verei o que podo facer. Póñome agora mesmo. Avisas o equipo?

Si, claro. Grazas, Ana. De nada.

Isto vai funcionar.

Pódote chamar e falamos?

5 thoughts on “Catro viaxes de Elena Fahlbusch. Capítulo Tres

  1. A morte de Neto fai que sexa necesario reproducir o aspecto humano/emocional dese impacto na xente e á vez tamen o efecto que ten a morte como obstaculo na rodaxe. Todo iso está aí, pero na miña opinion de novo ese enfoque de narrador escollido non as mistura ben. Non me qeuda claro se a reaccion de Ana é fria ou so “a normal”. Gustariame como lector ter unha imaxe mais clara do que pensa cada un, pero este falso omnisciente non me deixa mais que suposicions. Parece que a interrupcion da garda civil foi mais fastidiosa que a propia nova da morte do rapaz.
    A miña teima co narrador vai ser continua, non me resulta atractiva a forma en que expresa a historia.
    Na parte positiva, penso que a este capitulo lle sobran moitas menos palabras que ó anterior. As cousas que pasan fluen mellor e tocanse varios temas a raiz do conflito do capitulo, como o de se sofia poderá adoptar ó can, cousa que xa ia pasar na pelicula, non? as relacions entre realidade e ficcion comezan a verse. espero para o cap 4 unha sinerxia que o texto necesita para que cada elemento de estilo ou de estrutura non faga a guerra cada un polo seu lado.

    1. Pois non sei se vas ter, como lector, o que esperas do capítulo 4. Efectivamente, Sofía adopta o can tamén na ficción.
      Respecto ao narrador, agradezo a teima. De feito, é como un piloto vermello encendido para min. Por outra banda, a frialdade é perseguida. O equilibrio desta (mantelo nunha mesma lonxitude de onda, ou similar) non será fácil. Pero non é a reacción de Ana a que é fría, senón a maneira en que a traslada a voz narrativa.

      1. si, despois de ler o comentario de fran xa me din conta de que tiña que ser asi, que é o narrador o que é frio. Que sexa un efecto perseguido non cambia nada na miña opinión, excepto en que sempre é mais dificil convencer a alguen de que deixe de facer algo que lle perxudica.

  2. É certo o que comenta Lois. Hai máis concisión na linguaxe e os diálogos melloraron moito. Xa non vexo saúdos, nin repeticións, nin saúdos innecesarios. Respecto moito os estilos de autor, a min é o que máis interesa na narrativa, mais teño curiosidade por ver como resultaría este texto se se lle aplicase unha economía, estrema non, estremissíssima da linguaxe.

    A trama explícase ben e semella que xa se nos presenta o trigger que vai dar paso ao nudo da novela. Porén, quedoume unha gran sensación de frialdade. A reacción dos personaxes ante a morte de Neto pareceume máis típica dunha película nórdica que galega. Non sei se é á mantenta, como querendo sinalar algún tipo de egoísmo de case todos os membros do equipo. Na miña opinión, esa frialdade é transmitida polo ton do narrador, que conta da mesma forma un detalle técnico da rodaxe que a morte dunha persoa. E ese xeo só se rompe cando Ana se comunica co seu fillo. Iso si que segue a ser o que máis me chama a atención.

    Seguen a molar os detalles técnicos da rodaxe.

    1. Pois non sei, pode ser que unha economía extrema da linguaxe dese un texto interesante. De feito, iría na mesma liña que sigo, só que con outra idea de fondo.
      De todos modos, quizais che decepcione co asunto do trigger, algo que está no fundamento de estilo do texto. A frialdade, como lle dicía a Lois Z, non vai por conta dos personaxes, é cousa da voz narrativa, exactamente como dis. Pero é voluntaria. Igual un detalle técnico que a morte dunha persoa. Efectivamente, con algunha excepción, tamén responsabilidade da voz narrativa, como a relación de Ana co seu fillo.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *