O frío chegará
Talvez mañá (9)
Anxo Otero.
O primeiro día de traballo infórmanme de que vou facer garda de aparcadoiro todos os días. Isto consiste en pasar 25 minutos a vixiar a saída dos alumnos ao final da xornada. Cómpre asegurar o respecto polas normas de circulación. Comprobar que todos os vehículos teñan cadanseu permiso pendurado do retrovisor. Proxectar sensación de autoridade.
Á hora á que saio hai case 200 vehículos estacionados. Este aparcadoiro sería un lugar estupendo para rodar a escena final dunha película sobre a extinción da raza humana. Só faría falta amorear sen xeito os autobuses escolares do garaxe da esquerda, destensar a rede dos campos de tenis de en fronte e deitar broza en lugares clave. En toda a explanada eu deixaría só un Cutlass Ciera coma o do filme Fargo pero co motor destripado. A cámara tería que deslizarse amodo por cada un destes elementos e logo abrir o ángulo cara ao prado no que agora pacen uns cabalos colosais. Na película o seu lugar ocuparíano dúas cabuxas famélicas. Escóitase o renxer das portas dunha corte mentres a cámara toma altura para descubrir un horizonte infinito de árbores secas.
Teño que chegar ao portal sete minutos antes da hora de saída. Demasiado tempo para estar a velas vir. Por iso traio sempre algo para ler. Algún libro ou artigo acabado de imprimir que quizais resulte valioso para a aula. Aínda que ao final os cabalos, as ovellas e a hipnotizadora inmensidade de árbores frondosas que se ofrece detrás deles me atrapen o pensamento.
Un día gasto mesmo sete follas de papel en imprimir un texto que expón o estilo de vida dunha moza de Nova York que pasou cinco anos sen producir lixo. No primeiro parágrafo recoñece, non obstante, que na froita que comprara a última semana lle viñeran catro pequenos adhesivos. Máis adiante a xornalista menciona a falta de métodos anticonceptivos que non xeren residuos. Conforme chego á decisión de non empregalo en clase reparo nun becho que se pousa na parede a poucas polgadas do meu ombreiro. É a primeira vez que vexo un animal así. Ten o tamaño dun saltón. As ás negras cóbrenlle o tórax todo. Parece un insecto disfrazado de Neo, o de The Matrix. Este pensamento valida a sospeita de que a miña percepción para a fauna está deformada sen remedio desde que na adolescencia lle lin a Manuel Rivas describir os grilos como samurais, as orellas de coello como follas de eucalipto. O becho non se move. Pode que estea morto. Emprego os papeis para escorrentalo con coidado e descubro que voa. Non moito, pero con trazo afiado. Máis que voos, parecen chimpos superlativos. Proxéctase no aire dúas veces: primeiro para aterrar no formigón da beirarrúa e logo para perderse entre os trevos.
Esa fin de semana descubro que se trata dun invasor. Nunha zona de xogos do condado vexo un cartel que informa de que o becho se chama lanternfly. Representan unha ameaza para o equilibrio dos ecosistemas e a economía do Estado. Cómpre matalos, sexa cal for a súa etapa de desenvolvemento. En realidade, o verbo que emprega o cartel é destruír. Lembro que xa vira o anuncio un ano antes no medio dunha reserva natural. Non imaxinara que os vería fóra da natureza. Ademais, as imaxes dan a impresión de que o insecto é máis pequeno e posúe uns tons vermellos máis intensos ca os da criatura que eu vira. Lamento non ter contribuído á defensa dos ecosistemas e da economía.
O luns, en cambio, teño outra oportunidade. Xa de camiño ao meu posto atopo un exemplar que esmago dunha pisada. Sobre o muro onde agardo a saída dos estudantes hai dous que nin reaccionan. Son moi liviáns e deixan no ladrillo unha materia viscosa. Os dous cadáveres seguen alí pegados o día seguinte, cando aparecen tantos que xa non conto. Non dou acabado con todos. Hai veces que escapan cos seus voos de saltón. Formulo unha estratexia ad hoc: sorprendelos por detrás, cunha pisada rápida. Cando escapan, o mellor que pode pasar é que aterren tres, catro ou cinco metros máis adiante, sobre o formigón. Se es teimudo, ao terceiro ou cuarto salto acértaslles. O peor que pode pasar é que aterren na herba. Entre o verde son difíciles de atopar. Só teño uns poucos minutos cada día. Cos alumnos a desfilar cara os seus vehículos, non quero andar detrás de becho ningún. Cando empezan a saír quedo chantado ao lado da porta. Son as veces que nas que algún lanternfly me gaña a batalla.
Gústame coñecer animais novos. O meu primeiro vagalume americano vino un serán no que comera unha galleta de chocolate que logo alguén me dixo que igual sería mellor que a deixase pola metade. A non ser pola súa capacidade de emitir luz, non comparten trazo ningún cos vermes luminiscentes que vira algunha vez de pequeno. O seu escintilar parece eléctrico e dura menos dun segundo. Por iso calei a boca cando o vin. Non estaba seguro de se estaba a ver ben. Ese ano aparecera o personaxe de Borat e sentía pánico de quedar de pailán. Non dixen nada, ata que alguén do grupo anunciou que vira os primeiros fireflies do ano. Entón si. Entón ben. Alén de animal novo, conseguín un relato e un retrato: uns mosquitos con díodo na mochila. Seres que parecían xurdir da imaxinación dun debuxante futurista.
Despois da terceira semana de clase desexo que chegue xa o frío para que marchen os bechos. Desagrádame ter que esmagalos. Bótolle a culpa disto tamén a Manuel Rivas, en combinación coa materia universitaria Galego II na que tiven que ler o volume enteiro da Etnografía de Vicente Risco. Estudar as crenzas relacionadas cos animais obrigoume a sospeitar que n’A lingua das bolboretas non é talvez casual que Moncho diga do seu mestre “o sapo sorría”. Tiven que interpretar dunha forma nova a escena na que o rapaz falaba coa súa nai sobre a existencia de Deus e unha avelaíña “desordenou as sombras”. De pequeno, avisáranme de non pasar por certo camiño con roupa vermella, ou manterme lonxe do alento das sabanduxas. Fora un pouco surrealista ver aqueles medos explicados con frialdade científica e convertidos en materia de exame. Con esta bagaxe, como pode un home aceptar sen sentimento de culpa a idea de aniquilar os lanternflies a zapatazos?
Tárdame o momento, pero o frío chegará. Os días serán máis curtos. Non terei que pasar o día arremangado. Resultará natural vestir unha zamarra para estar por fóra. Os insectos de gabán negro non acudirán ao muro desde o que vixío un aparcadoiro. Non terei que sentir remorsos por irlles á chepa. Os cabalos deixarán de pacer no medio e medio do prado. Permanecerán algunhas semanas as carcasas incrustadas no muro, mais só talvez ata que cheguen as nevadas.
