Orgullo e vergoña de forma alternativa e simultánea
Talvez mañá (5)
Anxo Otero.
Non son quen de explicar por que empecei a pasar por un posto de gasolina no canto de ir directamente a traballar. O café non é. Teñen unha ducia de surtidores cun xeneroso rango de variedades: Cuban roast, Colombian, Vienna roast, Regular, Kenyan Tundra, Guatemala Santa Rosa. Todos me saben igual. Eu compro sempre o vaso de vinte e catro onzas. Énchoo de café até un pouco máis arriba da metade e o resto de leite enteiro. Nada de creamers. Un sobre de azucre turbinado como único edulcorante. Agárdanme un monte de asuntos por resolver, pero xa no coche perdo a présa. Abro o libro deses días e leo unhas poucas páxinas que me resultan máis deliciosas pola irresponsabilidade de que me levarán a chegar tres ou catro minutos tarde ao traballo.
Nunha desas mañás vexo no teléfono que Bruno me enviou unha mensaxe de correo electrónico. Leo o asunto: devine. Así, en negra e sen maiúscula: adiviña. Parecía que a cuspira o spambot máis palanquín do mundo. Levaba anos sen recibir nada del, mais Bruno era un bo amigo. Arroutadas coma esta cádranlle ben. Por iso non a elimino inmediatamente. No corpo da mensaxe escribira bonne réception e debaixo pegara unha imaxe na que aparezo sentado no comedor da súa casa co seu fillo de seis anos sentado no colo.
Coñecémonos noutra década na súa illa. Bruno acolleume cun entusiasmo excesivo, de película barata. Non só se abriu a que formase parte do club de balonmán do que era presidente e segundo adestrador de todos os equipos. Antes dun mes de eu chegar xa me invitaba con regularidade a cear coa súa familia. Tanto tiña que eu fose tan novo e malcriado que case nunca levase nada. O vago sentimento de culpa que me acosa agora agrávase pola evidencia de que Bruno cociñaba a dios. Naqueles meses creo que me fixo probar o receitario enteiro da cociña crioula local. El, con todo, non perdía moito tempo en valorar a comida. Nas nosas ceas falábase seguido do club e de deporte. Trazabamos o plan dunha campaña triunfal do equipo ignorando calquera sentido da mesura. Quixo poñerme de adestrador do equipo xuvenil, que era mellor xeración de rapazas que tiveran, segundo a súa muller e varios compañeiros do equipo. Fixo todo o posible para que soubese o nome de todas as xogadoras novas e solteiras do equipo sénior. Algunha vez aparecía eu no seu apartamento horas antes de que chegasen a muller e os fillos e iso parecía normal. Sempre tiñamos algún asunto que revisar mentres lavaba a roupa, ou facía apostas hípicas no teléfono.
Hai moito tempo xa daquela foto. Algúns detalles pasáranme inadvertidos. Por exemplo, daquela non me parecía excepcional que todos os mobles da sala agás o televisor estivesen nun lugar diferente cada vez que me invitaban. Tampouco me chocaba a cantidade de obxectos que permanecían arrombados contra as paredes. Agora ben os vexo no estreito plano da fotografía: unha mesa de pasar o ferro con roupa amoreada enriba, un ventilador apagado, un gancho no que se sostén unha rediña cunha pelota de baloncesto.
Mais o centro da fotografía son eu. Figuro na miña totalidade, en bruto. Non son consciente de que me están a fotografar. Xúlgome agora no meu aspecto. Esa camiseta cor verde xa luída vestíraa en ocasións cada vez menos selectas durante todo o bacharelato e os estudos universitarios. As lentes circulares. A faciana con aínda menos ángulos ca hoxe.
Unha noite, despois dun partido no sur da illa, Bruno marchou antes de saír eu da ducha. Non importou moito. Fun con Fabrice, o porteiro. Contoume que el e Philippe, o pivote, ían parar a cear. Pareceume ben. O lugar que elixiron estaba ao lado dunha praia na que se xuntara unha vila enteira de xente malia ser noite pecha e día de semana. Había unha fogueira inmensa da que extraían brasas para asar. A música de percusión proviña, probablemente, duns altofalantes, pero talvez viñera dun grupo de músicos sentados fóra do meu campo de visión. Non sei. Atopamos unha mesa na que comer e beber sen parar de falar do partido. Antes da terceira cervexa chegou un grupo de xogadoras do equipo sénior vestidas con roupa do club. Xogaran aquela noite por alí cerca e traían un refrixerador portátil. Trasladamos o encontro á área. Alguén repartiu cervexas. Empezaron a parecer lóxicas ideas como falar de política, recomendar películas, ir mollar os pés á auga, aceptar con naturalidade o ponche saído dunha botella sen etiquetas, volver á auga para mollar todo o corpo en grupo. Non é só que non fun traballar á mañá seguinte. Tampouco que non chamei para informar. É que non sentín remorso ningún.
Aparto a man da chave para observar outra vez a imaxe na pantalla e deixar que medre a admiración. Ese mangallón inmaturo non son eu. Durante aqueles meses lin l’Écume des jours, de Boris Vian, e máis que a obra gustábame poder contar que a lera sen traducir. Aproveitaba as borracheiras para encher páxinas. Eses comportamentos provocábanme orgullo e vergoña de forma alternativa e simultánea.
Ergo a mirada para abarcar todo o horizonte que podo. Na metade do ceo que se ilumina insinúanse nubes con brochadas color laranxa.
Hai dous días levei por primeira vez en meses os meniños ao parque. Pertencía a unha escola primaria que tiña unha pista de baloncesto. Alegreime de quedar cunha pelota vella que ían tirar os colegas de Educación Física. Agora vai sempre ao lado das bolsas de ir á compra. Os meniños pérdense nas randeeiras e eu vou lanzar só. Eles inventan circuítos de carreiras e ven monstros detrás das bocas dos tobogáns. Eu boto a pelota amodo, practico reversos, penetro pola zona a paso de can. Trazo ángulos absurdos no taboleiro. Busco ese fungar que o coiro gastado produce ao pasar entre os cordeis da rede. Unha vez. E outra. Ás veces máis rápido. Forzo o salto. O pulso, cada vez máis solto, a cintura máis flexible, as pernas máis prestas a saltar. Cada parte ensamblándose até que parece que os lanzamentos empezan nas plantas dos pés. O corpo semella executar os movementos sen precisar da miña vontade. Dous botes cara a un lado, lanzamento. Tres cara ao outro, lanzamento. Entra. Non entra. Entra. Lanzamento. Rebote. Lanzamento. Finta. Lanzamento. Lanzamento. Unha, e outra, e outra.
Observo a fotografía unha última vez antes de arrancar. Non vou chegar tarde.
Son e non son o mozo desa imaxe que apareceu.
