BiosBardia

O país dos libros en galego

Os corpos fráxiles: Capítulo VIII

Copas de viño. PXHERE.

Sofía Fernández.

Cada día da miña vida anoto todo o que sinto/ ou penso que sinto nun diario. Así desde que tiña vinte, xa hai unha década. Nas últimas semanas, a miña letra, trémula, debullou palabras, espalladas por un papel amarelento

LUNS — de —-

Fuxín. Marchei. Comín sushi no bar do lado da casa. Hai tempo que non como peixe e fíxome mal no estómago.

MARTES —de —

Na oficina Kati repróchame outra vez que marche. Di que teño moitos clientes.

Di que está farta de levar ela soa a galería. A galería que levo eu, que non ela, que precisa a miña axuda, pero eu calo non lle contesto sorrío sixilosamente eu eu eu

MÉRCORES — de —

finalmente atopo un bo barato. teño un código promocional porque no ano pasado viaxei +- 20 veces París- Lavacolla. cando chamo o papá dime nena que non facía falta. pola noite vou durmir esquézome de lavar os dentes. volvín fumar, so 1 cigarro. Síntome pequeniña cando me meto na miña —inmensa pero incómoda— cama.

Cando volvo á galería leo a nota que deixou Kati, algo así como que estes días non vai estar, que volverá o luns –o día que eu marcho– e que non me preocupe, pero que ela ten que arranxar outros asuntos. Penso que non me importa demasiado, que amañarei soa estes catro días e que deixarei todo organizado para marchar o tempo que sexa. A mañá pasa sen sobresaltos: un par de mulleres que preguntan polo prezo dos cadros, unha familia que visita París e merca unha postal, uns españois cos que falo en castelán, e un home que me di que lle gusta moito a pintura que temos de Le Jacs. Xusto antes de ir, o meu teléfono soa. É aquel home ao que non lle prestei demasiada atención, dime:

            –Bonjour, c’est —?

E pronuncia o meu nome con acento francés, cousa á que nunca rematarei de afacerme.

            –Oui, c’es moi. Ça va?

            O home dime que quere finalmente expor o seu representado na galería, que vive en Francia desde hai anos, o boas que son as súas referencias, que expuxo en Art Basel e unha morea de cousas máis ás que non lles acabo de prestar atención.

            –Okay, c’est bien.

Logo falo un par de cousas máis con el, como unha posible inauguración, medidas exactas dos cadros, datas, cuartos. Encho un papel con todos os datos cando colgo e, despois, arquívoo na carpeta de “pendentes”, que lle mando a Kati por correo para que a organice. Cando saio da galería penso en ir para a casa, mais antes de subir ao autobús leo unha mensaxe dunha das miñas amigas do mestrado, que está visitando París facendo un curso, así que decido tomar algo con ela, nun bar.

            Amanda espérame en Lespps, un bar preto da galería ambientado nos anos oitenta cunha carta de viños xigante coma os seus prezos. Ela pide un viño branco e eu un tinto, polo que remataremos pagando vinte euros. Cando vexo a Amanda cústame recoñecela: máis fraca, co pelo máis curto e os ollos máis cheos, cun estilo diferente ao habitual, diferente. Fundímonos nunha aperta, dígolle que me alegro moito de vela –non minto– e ela di o mesmo.

            –Como che vai todo por París?

            –Bueno, contéstolle, vou moito á casa, xa sabes, cousas da familia.

Alíviame a sensación de poder falarmos sen necesidade de finxir.

            –Ti que tal?

            Amanda cóntame que no último ano se prometeu co seu mozo co que xa estaba cando nos coñeceramos, que comezara a traballar no Concello da Coruña, que adoptara un cadelo, que dera o aval para mercar un apartamento.

            –Fantástico, dígolle con algo de rabia por dentro.

            –E ti que, volviches saber algo máis do innomeable despois do que pasou?

            Cando Amanda di “o que pasou” refírese ao aborto e cando di “o innomeable” ao meu ex mozo. Contéstolle que non, que despois de bloquealo en todas as partes non volvín saber nada del, que deus me libre. Hai algo no peito que me apreta.

            –Fas ben, nunca foi para ti.

            Despois cambio de tema, pedimos outro viño e comezo a sentirme máis lixeira.

            –E bueno, e que non pensades Xaime e mais ti en ter outro compi?

            Amanda ri, e eu síntome graciosa.

            –Non sei, el di que aínda é moi cedo, pero eu penso que quizáis me gustaría.

            –Vin algo hai un tempo por internet. Seica hai unha empresa aquí en Francia que che conxela os óvulos.

            –Ai, nena, iso haino en todos os lados. Aínda soubeches agora diso? E logo ti, que, queres, conxelalos?

            –Nunca o pensei, pero cando lin o artigo o otro día por internet pensei en que quizais si.

            Rimos un pouco, doulle voltas á copa e á idea da conxelación na miña cabeza. Amanda pregunta pola miña vida sentimental e eu dígolle a verdade, inexistente. Os rapaces franceses que coñecera non me acabaran de gustar, e volver saír con alguén na distancia era algo que nin se me pasara pola cabeza. Logo Amanda dime se me apetece bailar, que están pondo no bar unha canción que lle gusta. Imos polo terceiro viño así que acepto, e despois duns dez minutos movéndome comézame a doer a cabeza. Pagamos cada unha trinta euros, non vinte, e despedímonos. Amanda apértame máis forte do que ninguén me apertou en meses.

            –Vas quedar moito tempo aquí, en París?

            –Que va —di—. Estiven a facer un curso e esta finde é a última xa.

            –Viñeches a París só para facer un curso?

            Amanda ri e despois despídese, agora xa si.

Ao día seguinte érgome con resaca. A miña cama branca vólvese un barco, e nada máis pór un pé no chan teño que saír correndo para o baño. Co estómago limpo, tomo un vaso de auga, que me baixa bailando pola gorxa. Quedan tres días para o meu voo, así que me preparo para deixar todo listo para Kati, que non se teña que preocupar. Xa na galería redacto o presuposto para o noso novo artista: o contrato do comprador, o tanto por cento que levará a galería polas vendas, unha posible exposición á que invitarán a compradores de Christies, Sothebys, o cátering, mándolle unha paleta de pantones para que poida elixir a cor para preparar a publicidade. En total, un mensaxe con dez aquivos. Poño no CC a Kati e, cando remato, saio ao meu descanso.

            –Papá —digo—, que tal?

            É a primeira chamada que o meu pai recibe no día, respóndeme coa voz aínda rouca, coma se se erguese hai pouco.

            –Ola, bonita, como estás?

            Contéstolle que ben, e axiña lle pregunto pola avoa.

            –Empeorou un chisco, pero nada, segue na casa tranquila.

            Implórolle que ma pase, e o meu pai acepta. Pasamos a videochamada e de súpeto vexo a cara da avoa, branca, coas engurras difuminadas por problemas de conexión do teléfono, enchufada ao osíxeno, movendo as mans.

            –Nena, neeeena.

            –Avoa —digo—, avoíña.

            –Cando vés, nena?

            –Pronto, avoa, pronto. O luns.

            A avoa pídeme que pida por ela, e o meu pai repróbaa.

            –Non digas iso mamá, ale, ale, veña, pomos a tele?

            Quedo un anaco calada mentres vexo a avoa descansar no seu sillón, escoitando a tele que eu oio por detrás, e logo volvo ver a cara do meu pai. Falamos un par de cousas, cóntolle que casi rematamos o tema do contrato co novo artista. Meu pai non sabe se iso é bo, así que lle explico que cantas máis vendas teña a galería máis diñeiro cobraremos Kati e mais eu.

            –Xenial, bonita, alédome.

Meu pai, que tras anos de incomprensión, acepta por fin que o meu traballo sexa algo distinto aos do resto, acepta con ledicia as novas, síntollo na voz.

            –Vémonos o luns, non si?

            –Si, xa nos vemos o luns.

5 thoughts on “Os corpos fráxiles: Capítulo VIII

  1. Ben. Só me podo queixar do de sempre, que me parece pouco, que quería mais. A historia vaise abrindo pouco a pouco. Admito que non recordo se o tema do ex e do aborto se mencionaron antes. Fíxoseme curioso ler eses anacos de papel cos seus pensamentos cando xa toda a novela son os seus pensamentos. É complicado atopar o matiz que diferencia uns de outros. Por que nolos ensina? (non falo de Sofia, falo da protagonista) Si, xa sei, volvo ás miñas preguntas tontas. É un exhibicionismo estraño, volvoa ver no fio da navalla do autocompadecemento ante o lector, terreo que non debería pisar nunca.
    Tamén están sendo recorrentes as quedadas coas amigas. Non o digo como crítica, só o observo como mecánica que emprega a autora para poñer en papel escenas da sua protagonista. Os dialogos e os pensamentos intercaladaos seguen sendo tan bos coma no primeiro capitulo. Sempre hai algún co que me identifico a tope. Tamen me resultou curioso que a prota lle pregunte á amiga se van ter fillos. É a tipica pregunta tópica e molesta que se lle fai ós recen casados. Nin ela con toda a sua sensibilidade se libra de caer nas mesmas pozas sociais que os demais. Como se soe dicir: humanizaa. Cousa importante porque nós a vemos tan desde dentro que é doado perdoarllo todo.

    1. Sí, grazas polo apuntamento dos diarios. Malia que eu trato de construir unha novela intimista, na que os pensamentos e os sentires da protagonista (sen nome) sexan o motor da novela (ademáis do estado de saúde da súa avoa, que é prácticamente unha nai), tentei romper un pouco co que se espera dela. Vexo que non o conseguín. A miña idea era amosar as contradicións da protagonista nos diálogos. A simple vista, a rapaza é unha persoa bastante boa, proactiva, traballadora, mais que vive coas contradicións que supón a emigración, a procura dun lugar no mundo. Quizáis se tivera que reescribilo contaría outras cousas no diario, outros feitos que amosaran unha parte dela que ata o momento non lle ensinei ao lector/a. Grazas polo teu comentario, fíxome pensar.

  2. Gústame moito este capítulo, a historia do ex e do aborto, que se conte con esas palabras que dan idea da intimidade entre elas. Faltaba algo da historia persoal da protagonista. Incluso a descrición detallada das tarefas da galería. (Recoñezo que non sei quen era o home que chamaba, citado no texto coma se o coñeceramos. Quizais o que lles foi presentar uns cadros nun capítulo anterior).
    Esta entrega amosa a soedade da narradora, dun xeito máis crú, no que nos podemos sentir identificadas. Para isto paréceme un bo recurso as entradas de diario do principio. Son ao texto elaborado que limos ata o de agora o que a cara despeiteada e acabada de levantar a un retrato profesional, ver a trastenda.
    Encántame o estilo, xa o escribín noutras entregas, e nesta especialmente. E creo que o que fai tan áxil a narración son as elipsis de detalles innecesarios (por exemplo, na conversa co pai, que fica reducida ao esencial), creo que ise é o valor máis salientable.

  3. Parabéns, Sofía! A túa maneira de escribir transmite humildade, sinxeleza, paz e morriña, traballadas maxistralmente nos teus parágrafos.
    Eu vexo a soidade desa moza emigrada que precisa escribirse a si mesma. A súa avoa velliña e moribunda e o pai, xa xubilado, amosan unha familia que se vai acabando. Está moi ben plasmado no de que ten unha cama grande e incómoda.
    Está sen parella e parece que a maternidade non lle foi posible, pero si conserva boas amizades que, no transcurso destes capítulos, son as que lle deron algo de distracción.
    A seguir, compañeira!

  4. Gostei deste capítulo, en que de novo aparecen as virtudes máis claras do proxecto. Cando a narradora pervaga por anacos da súa vida cotiá é cando todo flúe mellor.
    Detecto, iso si, algo de esgotamento na fórmula A (vida en París) / B (Chamada á a avoa). Entendo que a idea é transmitirnos, precisamente, a sensación de distancia coa familia, de chamadas que se fan de moi pouco en pouco, da perda de referencias… Eu mesmo coñezo todo iso da migración. Mais igual non era necesario que en cada capítulo haxa contacto coa familia, penso eu. Aparcar iso un capítulo pode axudar a reforzar o tema cando volte.
    Parabéns polo capítulo, Sofía, está moi ben, como sempre.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *