Os mellores invitados do mundo

Talvez mañá (7)

Anxo Otero.

Levabamos dezaseis horas no país cando nos visitaron Carmen e Stewart. Non foi por sorpresa. Carmen e mais eu levabamos un par de meses a concretar os detalles a través dun eficiente intercambio de mensaxes electrónicas. Tres días antes do encontro, Carmen confirmou que chegarían entre as 11:00 e as 11:30. Engadiu que marcharían ás tres. Pedinlle o número de teléfono para comunicarnos por WhatsApp se fallaba algo. Respondeu que non empregaba redes sociais para reducir a súa pegada de carbono. En maio escribírame por primeira vez en varios anos. Dúas liñas para saber se eu seguía a empregar o mesmo enderezo electrónico de hai vinte anos. Na seguinte explicou que Stewart e mais ela ían atravesar en bicicleta o norte da península Ibérica. Aterrarían nun aeroporto próximo á casa. Había unha oportunidade de vérmonos. Non máis dunhas poucas horas. Talvez para almorzar ou xantarmos un pouco. Nada de quedar a durmir no noso apartamento, avisou. Stewart gustaba de empezar estas viaxes a ritmo de cen quilómetros por día. Non lle apetecía a idea de andar aboiado por zonas de alta densidade turística, e aínda menos perder un día de durmir no monte. Segundo a información que xuntara, nas comarcas do interior existían condicións máis favorables para os ciclistas. Pero se cadraba ben, Carmen ía convencelo para parar no noso apartamento unhas horas. Virámonos por última case dez anos antes, o verán antes de casar eu. Ela acababa de facer o Camiño de Santiago a pé desde Roncesvalles.

Tampouco non é que non soubésemos nada un do outro. Eu enviáralle fotografías dos meniños. Contáralle algúns detalles das diferentes escolas nas que traballei. Ela explicárame que decidira asentarse nunha illa nova, a unha distancia saudable daqueloutra onde seguían a vivir os seus pais. Levaba uns anos xa vivindo con Stewart. Grazas a el, empezara a practicar ciclismo e participar en carreiras de montaña. Percorreran en bicicleta Austria e Hungría sen gastar un peso en hospedaxe.

Chegaron xusto ás 11:10. Pensaba que virían en naves espaciais sobre rodas. Modelos con pintura brillante, tecnoloxía interactiva, compoñentes fabricados con aliaxes desenvolvidas para vehículos de competición. A simple vista as súas bicicletas eran completamente convencionais. A única característica infrecuente, o grosor algo esaxerado dos pneumáticos. Estaban pintadas cunha capa grosa de pintura verde, coma se fosen gamelas. Eles estaban todos tesos. Ben dispostos a aturar os nenos. Carmen describiulles o máis evidente: as alforxas, os múltiples recipientes para a auga, a salsa de tomate, o mel. Farruco estaba interesado no contaquilómetros de Stewart. Con bo humor, mentres gardaban as bicicletas no garaxe, Stewart avisounos de que poderían pasar horas enteiras a falar delas.

Coñecémonos nunha residencia de estudantes en Francia. A segunda semana do curso ao saír dun ascensor sentín a súa voz: Erasmus? Baixou rápido malia non ser o seu andar. Foi ela a que tomou a iniciativa, por sorte. Cústame ser espontáneo en contextos novos. Na miña universidade as rapazas coma ela, de aspecto coidado e confianza firme, formaban parte do Consello de estudantes e intercambiaban cigarros cos profesores nos cambios de clase. Nunca paraban a falar comigo. Nesa conversa descubrimos que iamos á mesma facultade. Quedamos para ir xuntos ao día seguinte. Era o seu primeiro día. Nesa primeira mañá xa me adiantou en número de amigos locais. Esas semanas abordábana con frecuencia franceses co seu Gauloises acendido entre os dedos. Moi serios todos mesmo cando contaban chistes. Un día que convocou un grupo de xente no seu cuarto para beber viño de Beaujolais reparei en que tiña no escritorio a fotografía dun rapaz de abdominais cicelados. Carlos, o meu mozo. Bo rapaz, díxome. Cando paseamos, moitas mulleres quedan a mirar para el. Ela era así. Non lle custaba abrirse. Aínda que non acostumaba falar de si mesma. E non pedía nada a cambio. Quero dicir, eu non tiña que contarlle a miña vida. Nunca me pedía, por exemplo, que lle pasase información sobre o grupo de estudantes internacionais co que eu me movía. Na cafetaría, nos corredores, nas aulas, algúns mencionaban ás veces o nome de Carmen seguido de adxectivos como antisocial, autista, afrancesada. Ela non asistía nunca ás festas de estudantes. Xuntábase en grupos pequenos de amigos que fora atopando. Algúns deles proviñan do sector fumador das clases de Economía e Civilización. Tamén había rapazas que case sempre viñan doutras rexións de Francia. Sempre tiña alguén con quen ir a un museo, a un concerto, a unha conferencia, a un restaurante vangardista. Varias veces me petou na porta do cuarto coas sobras dunha receita que fixera con algunha invitada que acababa de marchar.

A única vez que fun á súa illa foi con amigos meus daquel tempo, pouco despois de rematar os estudos. Ningún de nós tiña traballo nin sabía moi ben como conseguilo. Ela xa tiña claro o que faría: o que segue a facer agora. Atopei tempo para ir vela unha tarde á casa dos pais. Contoume como lles ía aos amigos que fixera cando nos coñecemos. Cunha amiga súa bretoa pasara uns días en Londres. Algúns viñeran visitala desde Alemaña. Un grupo de escoceses pasaran unha semana. Con toda esa xente comunicábase en francés ou inglés. Non teño claro aínda por que reservou para min a parte máis cálida do seu carácter. Carmen pode perder axiña a paciencia. No breve traxecto no que me devolveu ao meu grupo de amigos aquela tarde intercambiou golpes de bucina con varios condutores. Na facultade, saía das aulas antes de hora sen explicarlle a ninguén a razón. Desviaba as conversas de moitos daqueles mozos de cabelo en punta que non tiñan dificultades para captar a atención de case calquera outra das estudantes internacionais. Facíao coa mesma xovialidade coa que reaccionou a unha esbardallada erudita dun amigo meu cando quedou no meu apartamento un día despois de rematar o Camiño. O meu amigo nunca conseguira o xubileu, pero aínda tiña fresco o título de licenciado en Historia. Coñecía os tramos bercianos e non lle daba o aire para falar de romanos e visigodos. Míralo, parece una enciclopedia andante, díxocheme sen perder o sorriso. O rapaz ía tan embalado que non captou o fondo do que dicía. A moitos franceses pasáballes igual.

Na visita daquel verán Stewart apareceu na conversa durante a única camiñada para a que tivemos tempo. Falabamos de como cambia a nosa relación co corpo cando o sometemos a un exercicio físico continuado. E referiu algo que lle contara un escocés que coñecera na súa illa, ciclista profesional de mountain bike. Chegaba un momento, dixéralle el, que era o corpo o que pedía a actividade. Non falou del nada máis, pero a singularidade de ser escocés e residir na illa dela abondou para que formase rápido unha opinión sobre el. Ese tipo era un señorito. Quen lle dedica tantos anos a un deporte que depende unicamente da resistencia física? O diñeiro que se gaña niso, ademais, non pode chegar para moito máis ca cubrir os gastos. Probablemente vivía subvencionado polos pais. Seguro que estaba instaladísimo no monolingüísmo.

Gustoume moito o libriño aquel dos Loukoums chez l’Arab que che roubei a outra vez que vos visitei. Só como xenxibre nos restaurantes xaponeses, tesme que aprender a usalo para botarllo á leituga. Farruco, que moto máis boa. Un coador tedes para lavar rápido as ameixas? Esa maldita moto leva aquí desde que Xian ten un ano, sempre me esquezo de botala ao lixo antes de marchar. Traballei na IBM nos seus mellores tempos, cando se empezaban a facer comúns os computadores persoais. A esas chamámoslles claudias. Este ten a viaxe preparadísima: onde imos pasar cada noite, onde están as fontes de auga. Coñeces o seu fillo Vincent? Ten unhas cancións boísimas. Farruco, ven xogar con este regalo que vos trouxemos. Tedes cociña na bicicleta? Traballaba até quendas triplas de tanto choio que había, e pagaban ben polas horas extra. Ten preparados sempre traxectos alternativos para adaptarse ás dificultades que aparezan. Comprámolas cando fomos buscar as empanadas. Pero a min non me gusta pasar tanto tempo a cuberto. Ghallufa!!! Teñen palabras diferentes das que aprendes nos libros: gabeta, guagua, pinochas; pero acostúmaste rápido ás palabras de cada illa. E que pensas dos accidentes de todos eses escaladores famosos en California? Farruco, non choques a moto contra a cadeira de Xian. Mon oncle, que boa, non tiña nin idea de Jacques Tati, quen cho recomendou? O que a xente non sabe é que eses escaladores pasan meses enteiros a preparar a ascensión, coñecen a ladeira polgada por polgada. Un pouquiño de mel todos os días. Atentos, ho, esta de aquí é de bacallau, con pasas, sorry Melissa, e esta de zamburiñas. Os meus pais ben, retirados, a vivir a vida; o meu pai superou ben aquel accidente que tivera. Gañei!!! Noela, non, aí non, que hai lixivia! Caca, non! Onde poño as claudias? Preparamos a comida cun fogonciño portátil que trucamos para que funcione con gasolina, porque as garrafiñas de gas duran pouquísimo e custan dez euros cada unha. O primeiro xefe de seminario que tiven, que xa estaba para retirarse; vira todo o catálogo da Cinemateca de París. Xa sei que pode ser pesado, pero non lle zosques na cabeza, fai favor. Oxalá puidese comprar claudias todos os días. O problema dos cámpings non é pagar, é ter que chantar a tenda nun recunchiño entre caravanas e logo aturar o ruído da xente que empeza a entrar e saír a calquera hora. O viño non o queredes probar? Xa podiades vir visitarnos, onde estamos nós hai moita afección á bicicleta. Non montes na moto, que é moi grande. Cos alumnos moi ben, unha delicia; cos colegas, menos ben; hainos que pensan que por ler a Proust na facultade hai trinta anos poden entrar na aula sen preparar nada. Aquí sempre temos algunha botella na casa: son tan baratas; e alí o Mencía case nin o hai. Onde vas, Xian? Mira, este cordel pódese amarrar aquí e así xa non abre as portas. Hai que comer polo menos un cacho de empanada e probar a ensalada antes de ir á tele. Precisamos pneumáticos tan grosos porque imos por camiños todo canto podemos. Alá, que pote, pobriño. Levades cama na bicicleta? A xente non che ten costume de comer froita: o cidadán medio non sabe mondar unha laranxa sen manchar as mans. Ás veces temos que rozar o monte un pouco antes de montar a tenda. Sigo, sigo a dar clase de ioga, dúas veces á semana, oxalá puidese practicar máis. O único malo de vivir noutra illa é non poder comer a froita da casa do meu pai. Non, non te molestes co café. Temos un colchón de aire, así de groso, inflámolo en dous minutos cunha bolsa especial que enrolamos e desenrolamos rapidísimo, Carmen dorme moi cómoda aí. Que dis, queda moi lonxe, demasiadas horas metidos nun avión. Non coñecín ningunha persoa alí que coma feixóns que non veñan enlatados.

Sen que houbese nada nas súas inflexións nin no código xestual que denotase impaciencia, fun eu o que empezou a poñerse nervioso. Sabía que a Stewart lle tiña que ferver o corpo por botarse á estrada e papar quilómetros. Mais Carmen suxeriu ir ao parque de skate e enredar un pouco con Xian e Farruco entre as ramplas. Stewart amañouse para chegar ás partes máis altas do half pipe. Desculpouse por non poder facer trucos de verdade a causa do peso das alforxas. En cada oscilación dicíalles aos nenos que o imitasen, dáballes consellos sobre como executaren o xiro e louvaba con entusiasmo cada intento deles. Carmen pediulle que participase nunha serie de fotos finais. Aceptou un apurado interrogatorio dos pequenos e sen perder o sorriso extraeu de non sei que parte da bicicleta unha vara que era parte da tenda de campaña e que tamén se podía incrustar no guiador para que os outros vehículos respectasen a distancia de seguridade. Xian termou dela e fixo unha pose ninja para a foto. Os nenos leváronos en caravana ciclista ata a primeira encrucillada unha hora máis tarde da que fixaran. Os mellores invitados do mundo.